1Na koniec, w wierszach, wyrozumienia Dawidowi.
2Kiedy przyszli Zyphejanie, i rzekli do Saula: Aza się u nas Dawid nie zataił?
3Boże, w imię twoje zbaw mię, a w mocy twojéj sądź mię.
4Boże, wysłuchaj modlitwę moję: przyjmij w uszy słowa ust moich.
5Albowiem obcy powstali przeciwko mnie: a mocarze szukali dusze mojéj, a nie kładli Boga przed oczyma swemi.
6Bo oto Bóg mię podpomaga: a Pan jest obrońcą dusze mojéj.
7Odwróć złe na nieprzyjaciele moje, a zatrać je według prawdy twojéj.
8Dobrowolnie będę ofiarował tobie, i będę wyznawał imieniowi twemu; albowiem dobre jest.
9Bo ze wszelkiego utrapienia wyrwałeś mię, a oko moje wzgardziło nieprzyjacioły moje.
Komentarze