Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Psalmów — Psalm 103

Księga Psalmów, rozdział 103. Przekład Jakuba Wujka.

1Samemu Dawidowi.Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! bardzoś się wielmożnym okazał.

2Oblokłeś się w wyznanie i ozdobę; odziany światłością jako szatą.

3Który rozciągasz niebo jako skórę: który okrywasz wodami wierzch jego: który kładziesz obłoki wstępem twoim, który chodzisz na skrzydłach wiatrowych.

4Który czynisz Anioły twoje duchy, i sługi twoje ogień palący.

5Któryś ugruntował ziemię na jéj stałości: nie nachyli się na wieki wieków.

6Głębokości jako szata odzienie jéj; nad górami staną wody.

7Na fukanie twoje ucieka, ulękną się głosu gromu twego.

8Podnoszą się góry, i zniżają pola na miejsce, któreś im założył.

9Zamierzyłeś kres, którego nie przestąpią, ani się wrócą okryć ziemię.

10Który wypuszczasz źródła po dolinach: pośrodkiem między górami popłyną wody.

11Będą pić wszystkie zwierzęta polne: osłowie dzicy czekać będą w pragnieniu swojem.

12Nad nimi mieszkać będą ptaszkowie powietrzni; z pośrodka skał wydadzą głosy.

13Który pokrapiasz góry z wysokości swoich, z owocu spraw twoich nasyci się ziemia.

14Który czynisz, że siano rośnie bydłu: a zioła na posługę człowieczą, abyś wywiódł chleb z ziemie:

15Aby wino uweseliło serce człowiecze; aby uweselił oblicze oliwą, a chleb serce człowiecze potwierdził.

16Nasycają się drzewa polne i cedry Libanu, których nasadził.

17Tam się wróble gnieździć będą: Herodyona gniazdo jest wodzem ich.

18Góry wysokie jeleniom; opoki ucieczka jeżom.

19Uczynił księżyc dla czasów: słońce poznało zachód swój.

20Przywiodłeś ciemność, i stała się noc: w nię przechodzić będą wszystkie zwierzęta leśne.

21Szczenięta lwie ryczące, aby porwały i szukały od Boga pokarmu sobie.

22Wzeszło słońce, i zgromadzili się, i w jamach swoich położą się.

23Wynidzie człowiek na robotę swoję, i na sprawy swoje aż do wieczora.

24Jako wielmożne są, Panie, uczynki twoje: wszystkoś w mądrości uczynił: napełniona jest ziemia osiadłością twoją.

25To morze wielkie, i szerokie odnogami: tam płazy, których niemasz liczby: zwierzęta małe z wielkiemi.

26Tam okręty pływać będą: smok ten, któregoś stworzył ku naigraniu jemu.

27Wszystkie na cię czekają, abyś im dał pokarm czasu swego.

28Gdy im ty dasz, będą zbierać: gdy otworzysz rękę twoję, wszystkie się dobrem napełnią.

29Ale gdy ty odwrócisz oblicze, zatrwożą się: odejmiesz ducha ich, i ustaną, i w proch się swój obrócą.

30Wypuścisz ducha twego, a będą stworzone, i odnowisz oblicze ziemie.

31Niechajże chwała Pańska będzie na wieki: będzie się Pan weselił w uczynkach swoich.

32Który patrzy na ziemię, i czyni, że drży: który tyka gór, i kurzą się.

33Będę śpiewał Panu za żywota mego: będę grał Bogu memu, póki mię stawa.

34Niech mu będzie wdzięczna wymowa moja, a ja się rozkocham w Panu.

35Niechaj ustaną grzesznicy z ziemie, a złośnicy tak, że ich nie będzie. Błogosław, duszo moja! Panu.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.