Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Przysłów — Rozdział 31

Księga Przysłów, rozdział 31. Przekład Jakuba Wujka.

1Słowa Lamuela króla. Widzenie, którem go ćwiczyła matka jego.

2Cóż, miły mój, cóż, miły żywota mego, cóż, miły żądania mego?

3Nie dawaj niewiastom majętności twojéj, i bogactw twoich na zniszczenie królów.

4Nie dawaj królom, o Lamuelu! nie dawaj królom wina; bo tam niemasz żadnéj tajemnice, gdzie panuje opilstwo:

5By snadź nie pili i nie zapomnieli sądów, a nie odmienili sprawy synów ubogiego.

6Dawajcie sycery smutnym, a wina tym, których serce jest w gorzkości.

7Niech piją i zapamiętają nędze swojéj, a boleści swojéj więcéj niech nie wspominają.

8Otwórz usta swe niememu, i sprawom wszystkich synów mijających.

9Otwórz usta twoje, skaż, co jest sprawiedliwego, a sądź nędznego i ubogiego.

10Niewiastę mężną któż znajdzie? daleko i od ostatecznych granic cena jéj.

11Ufa w niéj serce męża jéj, a korzyści nie będzie potrzebował.

12Odda mu dobrem, a nie złem po wszystkie dni żywota swojego.

13Szukała wełny i lnu, i robiła dowcipem rąk swoich.

14Stała się jako okręt kupiecki, zdaleka przywożąca żywność swoję.

15I w nocy wstawała i dała korzyść domownikom swoim i pokarmy służebnikom swoim.

16Oglądała rolą i kupiła ją, z pożytku rąk swoich nasadziła winnicę.

17Przepasała mocą biodra swoje, i zmocniła ramiona swoje.

18Skosztowała i ujrzała, że dobre jest kupiectwo jéj, nie zgaśnie w nocy kaganiec jéj.

19Rękę swą ściągnęła do mocnych rzeczy: a palce jéj ujęły wrzeciono.

20Rękę swą otworzyła ubogiemu, a dłonie swe ściągnęła ku niedostatecznemu.

21Nie będzie się bała domowi swemu zimna śnieżnego; bo wszyscy domownicy jéj mają po dwu sukniach.

22Obicie sprawiła sobie: bisior i szarłat odzienie jéj.

23Znaczny jest mąż jéj w radzie, gdy usiędzie między starszymi ziemie.

24Rąbek urobiła i przedała: i pas podała Chananejczykowi.

25Moc i ochędóstwo ubiór jéj: i śmiać się będzie czasu potomnego.

26Usta swe otwarza mądrości, a zakon miłosierdzia na języku jéj.

27Upatrowała ścieżki domu swego, a chleba próżnując nie jadła.

28Powstali synowie jéj, i szczęśliwą sławili: mąż jéj, i chwalił ją.

29Wiele córek zebrało bogactwa: tyś przewyższyła wszystkie.

30Omylna wdzięczność i marna jest piękność: niewiasta bojąca się Boga, ta będzie chwalona.

31Dajcie jéj z owoców ręku jéj: a niech ją chwalą w bramach uczynki jéj.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.