Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Hioba — Rozdział 9

Księga Hioba, rozdział 9. Przekład Jakuba Wujka.

1Odpowiadając Job, rzekł:

2Prawdziwie wiem, iż tak jest, a iż nie będzie usprawiedliwion człowiek przyrównany Bogu.

3Będzieli się z nim chciał spierać, nie będzie mu mógł odpowiedzieć jednego za tysiąc.

4Mądry jest sercem i mocny siłą: kto się mu sprzeciwił a miał pokój?

5Który przeniósł góry, a nie wiedzieli ci, które wywrócił w zapalczywości swojéj.

6Który wzrusza ziemię z miejsca jéj, i słupy jéj wstrzęsają się.

7Który przykazuje słońcu, i nie wschodzi: i gwiazdy zamyka jako pod pieczęcią.

8Który rozciąga niebiosa sam i chodzi po wałach morskich.

9Który czyni wóz niebieski, kosy i baby i gwiazdy południowe.

10Który działa wielkie rzeczy i nieogarnione i dziwy, którym niemasz liczby.

11Jeźli przyjdzie do mnie, nie ujrzę go: jeźli odejdzie, nie zrozumiem.

12Jeźli spyta nagle, któż mu odpowie? albo kto rzec może: Przecz tak czynisz?

13Bóg, którego gniewowi żaden się oprzeć nie może, i pod którym się zginają, którzy noszą okrąg.

14Jakóż tedy wielki jestem, abych mu odpowiadał a mówił słowy memi z nim?

15Który, choćbych miał co sprawiedliwego, nie odpowiem: ale sędziego mego prosić będę.

16A gdy mię wysłucha wzywającego, nie wierzę, żeby słyszał głos mój.

17W wichrze bowiem zetrze mię i rozmnoży rany moje i bez przyczyny.

18Nie dopuszcza odpoczynąć duchowi memu i napełnia mię gorzkościami.

19Jeźli kto pyta o moc, najmocniejszy jest: jeźli o prawość sądu, żaden nie śmie zamną dać świadectwa.

20Będęli się chciał usprawiedliwić, usta moje potępią mię: jeźli się niewinnym pokażę, dowiedzie, żem nieprawym.

21Choćbym téż był prostym, tego samego nie będzie wiedzieć dusza moja, i będę sobie tęsknił z żywotem moim.

22Jedno jest, com mówił: i niewinnego i niezbożnego on zniszcza.

23Jeźli biczuje, raz niech zabije, a z kaźni niewinnych niech się nie śmieje.

24Ziemia dana jest w ręce niezbożnika: oblicze sędziów jéj zakrywa. A jeźli nie on jest, któż tedy jest?

25Dni moje prędsze były niż zawodnik: uciekły a nie widziały dobra.

26Minęły jako łodzie jabłka niosące, jako orzeł lecący do żeru.

27Gdy rzekę: Nie będę tak mówił, odmieniam twarz moję, a boleścią dręczon bywam:

28Obawiałem się wszystkich uczynków moich, wiedząc, że nie przepuszczasz grzeszącemu.

29A jeźli i tak niezbożny jestem, czemużem próżno pracował?

30Jeźli omyty będę jako śnieżną wodą, i lśkniałyby się jako najczystsze ręce moje:

31Przecię w plugastwie omoczysz mię, i będą się mną brzydzić szaty moje.

32Bo nie człowiekowi, który mnie podobny jest, odpowiadać będę: ani, któryby zarówno zemną u sądu mógł być słuchan.

33Niemasz, ktoby obudwu mógł karać i położyć rękę swą na obu.

34Niech odejmie odemnie laskę swoję, a strach jego niech mię nie straszy.

35Będę mówił a nie będę się go bał; bo bojąc się ani odpowiadać mogę.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.