Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Hioba — Rozdział 14

Księga Hioba, rozdział 14. Przekład Jakuba Wujka.

1Człowiek urodzony z niewiasty, żywiąc przez czas krótki, napełnion bywa wielą nędz.

2Który wychodzi jako kwiat i skruszony bywa, a ucieka jako cień i nigdy nie trwa w tymże stanie.

3I masz za godną rzecz na takowego otwarzać oczy twoje i przywodzić go z sobą do sądu.

4Któż może czystym uczynić, który się począł z nasienia nieczystego? izali nie ty, który sam jesteś?

5Krótkie są dni człowiecze, liczba miesiąców jego u ciebie jest: zamierzyłeś granice jego, które nie będą mogły być przestąpione.

6Odstąp malutko od niego, aby odpoczynął: aż przyjdzie pożądany, jako najemnika dzień jego.

7Drzewo ma nadzieję, jeźli uciete będzie, zaś bywa zielone, a gałązki jego puszczają się.

8Jeźli się starzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:

9Na zapach wody puści się i rozpuści gałęzie, jako gdy napierwéj było wsadzone.

10A człowiek, gdy umrze i obnażony i strawiony, proszę, kędy jest?

11Jako, gdyby wody wyszły z morza, a rzeka ustawszy wyschła:

12Tak człowiek, gdy umrze, nie powstanie: aż się zetrze niebo, nie ocuci się, ani powstanie ze snu swego.

13Ktoby mi to dał, abyś mię zakrył w piekle i zataił mię, ażby przeminęła zapalczywość twoja, i naznaczył mi czas, w którymbyś na mię spomniał?

14Co mniemasz: umarły człowiek znowu żyć będzie? po wszystkie dni, których teraz żołduję, czekam, aż przyjdzie odmienienie moje.

15Zawołasz mię, a ja odpowiem tobie: dziełowi rąk twoich podasz prawicę.

16Tyś wprawdzie kroki moje policzył: ale przepuść grzechom moim.

17Zapieczętowałeś jako w worku przestępstwa moje, aleś uleczył nieprawość moję.

18Góra upadłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.

19Wody wydrążają kamienie, a powodzią z nienagła ziemia się psuje: więc téż takież człowieka zatracisz.

20Umocniłeś go maluczko, aby wiecznie przeminął: odmienisz twarz jego i wypuścisz go.

21Bądź zacni będą synowie jego, bądź téż niezacni, nie zrozumie.

22A wszakóż ciało jego póki żyw boleć będzie, a dusza jego nad samym sobą płakać będzie.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.