Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Przysłów — Rozdział 20

Księga Przysłów, rozdział 20. Przekład Jakuba Wujka.

1Rozpustna rzecz wino, i zwadliwe pijaństwo: ktokolwiek się w nich kocha, nie będzie mądrym.

2Jako ryk lwi, tak i strach królewski: kto go drażni, grzeszy przeciw duszy swojéj.

3Poczciwość jest człowiekowi, który się odłącza od zwady: a wszyscy głupi wdawają się w swary.

4Dla zimna leniwiec orać nie chciał: przetóż będzie żebrał lecie, a nie dadzą mu.

5Jako woda głęboka, tak rada w sercu męża: ale człowiek mądry wyczerpnie ją.

6Wiele ludzi miłosiernymi zowią: ale męża wiernego kto najdzie?

7Sprawiedliwy, który chodzi w prostocie swojéj, błogosławione po sobie syny zostawi.

8Król, który siedzi na stolicy sądowéj, rozprasza wszystko złe pojrzeniem swojem.

9Któż może mówić: Czyste jest serce moje, jestem próżen grzechu?

10Waga i waga, miara i miara: oboje obrzydłe jest u Boga.

11Po zabawach jego poznać dziecię, jeźli czyste i prawe są uczynki jego.

12Ucho słuchające a oko widzące, Pan oboje uczynił.

13Nie kochaj się w spaniu, aby cię ubóstwo nie ścisnęło: otwórz oczy swoje, a najedz się chleba.

14Złe jest, złe jest, mówi każdy kupujący: a odszedłszy tedy się będzie chwalił.

15Jest złoto i obfitość pereł i naczynie drogie usta umiejętności.

16Weźmij suknią tego, który ręczył za obcego: a za obce weźmij fant od niego.

17Słodki jest człowiekowi chleb kłamstwa, a potem napełnią się piaskiem usta jego.

18Myśli poradami się utwierdzają: a rządem mają być sprawowane wojny.

19Z tym, który objawia tajemnice, a chodzi zdradliwie, a rozwodzi wargi swe, nie miéj towarzystwa.

20Kto złorzeczy ojcu swemu i matce, pochodnia jego zgaśnie w pośród ciemności.

21Dziedzictwo, do którego się z przodku kwapią, na końcu błogosławieństwa mieć nie będzie.

22Nie mów: Oddam złość. Czekaj na Pana a wybawi cię.

23Brzydliwość jest u Pana waga i waga: szala zdradliwa nie jest dobra.

24Od Pana bywają prostowane kroki męża: a któryż z ludzi może zrozumieć drogę swoję?

25Upadek jest człowiekowi, pożreć święte: a ślubiwszy odmienić.

26Król mądry rozpędza niezbożniki i obraca na nie koło.

27Duch człowieczy jest pochodnia Pańska, która wypatruje wszystkie skrytości wnętrzne.

28Miłosierdzie i prawda strzegą króla: a łaskawością umacnia się stolica jego.

29Wesele młodych, moc ich: i ozdoba starych szędziwość.

30Siność rany otrze złości, i razy we wnętrznościach brzucha.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.