Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Przysłów — Rozdział 17

Księga Przysłów, rozdział 17. Przekład Jakuba Wujka.

1Lepszy jest kęs chleba suchego z weselem, niźli dom pełen ofiar z swarem.

2Sługa roztropny będzie panował nad synmi głupimi: a między bracią będzie dzielił dziedzictwo.

3Jako w ogniu próbują śrebro, a złoto w piecu, tak Pan próbuje serca.

4Złośnik posłuszen jest językowi złośliwemu: a zdradliwy słucha warg kłamliwych.

5Kto gardzi ubogim, lży Stworzyciela jego: a kto się raduje z upadku drugiego, nie ujdzie karania.

6Wieńcem starych są synowie synów: a chwała synów ojcowie ich.

7Nie przystoją głupiemu słowa poważne, ani książęciu usta kłamliwe.

8Kamień drogi najwdzięczniejszy, oczekiwanie czekającego: gdzie się kolwiek obraca, mądrze rozumie.

9Kto tai grzech, szuka przyjaźni: kto inakszemi słowy powtarza, rozłącza złączone.

10Więcéj waży upominanie u roztropnego, niźli sto plag u głupiego.

11Zły człowiek zawsze swaru szuka: ale Aniół okrutny będzie wysłan przeciw jemu.

12Lepiéj jest potkać się z niedźwiedzicą, kiedy jéj dzieci wezmą: niźli z głupim ufającym w głupstwie swojem.

13Kto oddaje złe za dobre, nie wynidzie złe z domu jego.

14Kto spuszcza wodę, początkiem jest swarów: i niźli odniesie lekkość, odstępuje sądu.

15Kto usprawiedliwia niezbożnego, i kto potępia sprawiedliwego, obadwaj są obrzydłymi Panu.

16Cóż pomoże głupiemu, że ma bogactwa: ponieważ mądrości kupić nie może? Kto dom swój wysoko podnosi, szuka obalenia: a kto się chroni nauki, we złe wpadnie.

17Na każdy czas miłuje, kto jest przyjacielem: a brat doznan bywa w utrapieniu.

18Głupi człowiek klaskać będzie rękoma, gdy zaręczy za przyjaciela swego.

19Kto myśli o rozterkach, miłuje swary: a kto podnosi drzwi, upadku szuka.

20Kto jest przewrótnego serca, nie najdzie dobra: a kto wywraca język, we złe wpadnie.

21Głupi się urodził na sromotę swoję, ale ani ojciec głupiego będzie miał pociechy.

22Serce wesołe czyni wiek kwitnący: duch smutny wysusza kości.

23Dar z zanadrza niezbożnik bierze, aby wywrócił ścieżki sądowe.

24Na twarzy roztropnego świeci się mądrość: oczy głupich na kończynach ziemie.

25Syn głupi gniewem ojcowi, a żałością matce, która go porodziła.

26Nie dobrze jest, uszkodzić sprawiedliwego: anić bić przełożonego, który dobrze sądzi.

27Kto miarkuje mowy swe, jest uczony i mądry: a drogiego ducha mąż ćwiczony.

28I głupi jeźli milczy, będzie mian za mądrego: a jeźli stuli usta swe, za roztropnego.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.