1Na koniec na oktawę, Psalm Dawidowi.
2Zbaw mię, Panie; bo ustał święty; bo umniejszyły się prawdy od synów ludzkich.
3Marne rzeczy mówili każdy do bliźniego swego: wargi zdradliwe, w sercu i sercu mówili.
4Niech zatraci Pan wszelkie usta zdradliwe, i język hardzie mówiący.
5Którzy mówili: Język nasz uwielmożemy, usta nasze za nami są, któż jest panem naszym?
6Dla nędze niedostatecznych i dla wzdychania ubogich teraz powstanę, mówi Pan: postawię w zbawieniu: śmiele będę poczynał w nim.
7Słowa Pańskie, słowa czyste: śrebro w ogniu doświadczone, próbowane z ziemie, siedmkroć przeczyszczone.
8Ty, Panie, zachowasz nas: i będziesz nas strzegł od rodzaju tego na wieki.
9Wokoło niezbożnicy chodzą: według wysokości twéj uczyniłeś możne syny człowiecze.
Komentarze