1Na koniec za tajemnice synowskie, Psalm Dawidowi.
2Będę wyznawał, Panie, ze wszystkiego serca mego: będę opowiadał wszystkie dziwy twoje.
3Rozweselę się i rozraduję się w tobie: będę śpiewał imieniowi twemu, Najwyższy.
4Gdy nieprzyjaciel mój obróci się nawstecz: osłabieją i poginą przed oblicznością twoją.
5Boś uczynił sąd mój i sprawę moję: zasiadłeś na stolicy, który sądzisz sprawiedliwość.
6Zgromiłeś narody, i zginął niezbożny: wygładziłeś imię ich na wieki, i na wieki wieków.
7Nieprzyjacielskie miecze ustały nakoniec: i zburzyłeś ich miasta: zginęła z trzaskiem pamiątka ich.
8A Pan trwa na wieki: nagotował na sąd stolicę swą.
9I on będzie sądził okrąg ziemie w prawości, osądzi narody w sprawiedliwości.
10I stał się Pan ucieczką ubogiemu: pomocnikiem w potrzebach, w ucisku.
11I niech ufają w tobie, którzy znają imię twoje; albowiem nie opuściłeś szukających cię, Panie.
12Śpiewajcie Panu, który mieszka na Syonie: opowiadajcie między narody sprawy jego.
13Albowiem mszczący się krwie ich wspominał: nie zapomniał ubogich wołania.
14Zmiłuj się nademną, Panie! wejrzyj na uniżenie moje od nieprzyjaciół moich, który mię podwyższasz od bram śmierci.
15Abych opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Syońskiéj: będę się weselił w zbawieniu twojem.
16Powięźli poganie w zatraceniu, które przyprawili: w sidle tem, które byli skrycie zastawili, uwięzła noga ich.
17Poznany będzie Pan, sądy czyniący: w uczynkach rąk swoich poimany jest grzesznik.
18Niech się grzesznicy obrócą do piekła: wszyscy narodowie, którzy zapominają Boga.
19Bo nie do końca będzie zapomnion ubogi: cierpliwość ubogich nie zginie do końca.
20Powstań, Panie, niech się nie zmacnia człowiek: niech będą sądzeni narodowie przed oblicznością twoją.
21Postaw, Panie, zakonodawcę nad nimi, aby wiedzieli narodowie, iż ludźmi są.
22Czemuś, Panie, odstąpił daleko: przeglądasz w potrzebach, w ucisku?
232Gdy się pyszni niezbożnik, zapala się ubogi: bywają usidleni w radach, które wymyślają.
243Albowiem pochwalon bywa grzesznik w żądzach duszy swéj: a niesprawiedliwy bywa błogosławion.
254Rozgniewał Pana grzesznik, według wielkości gniewu swego nie będzie szukał: niemasz Boga przed oblicznością jego.
265Splugawione są drogi jego na każdy czas: bywają odjęte sądy twoje od obliczności jego: nad wszystkimi nieprzyjacioły swymi będzie panował.
276Mówił bowiem w sercu swojem: Nie będę poruszon od wieku do wieku, bez złego.
287Którego usta pełne są złorzeczeństwa i gorzkości i zdrady: pod językiem jego praca i boleść.
298Siedzi na zdradzie z bogatymi w skrytościach, aby zabił niewinnego: oczy jego upatrują ubogiego.
309Tai się na zdradzie w skrytem miejscu, jako lew w jamie swojéj: zastawia sidła, aby uchwycił ubogiego, aby połapił ubogiego, gdy go przyciągnie.
3110W sidle swojem poniży go: schyli się i padnie, gdy opanuje ubogie.
3211Rzekł bowiem w sercu swojem: Zapomniał Bóg, odwrócił oblicze swe, aby nie widział do końca.
3312Powstań, Panie Boże! niech się podniesie ręka twoja: nie zapominaj ubogich.
3413Dla czego niezbożnik rozdraźnił Boga? bo mówił w sercu swem: Nie będzieć się pytał.
3514Widzisz, (bo ty na boleść i na utrapienie patrzysz) abyś je podał w ręce twoje. Tobie zostawiony jest ubogi: sierocie ty będziesz pomocnikiem.
3615Skrusz ramię grzesznika i złośnika: będą szukać grzechu jego a nie najdą.
3716Pan będzie królował wiecznie, i na wieki wieków: wyginiecie poganie z ziemie jego.
3817Żądzę ubogich wysłuchał Pan: przygotowanie serca ich usłyszało ucho twoje.
3918Abyś uczynił sąd sierocie i chudzinie, aby się więcéj nie ważył wielmożyć człowiek na ziemi.
Komentarze