Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Hioba — Rozdział 31

Księga Hioba, rozdział 31. Przekład Jakuba Wujka.

1Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abych ani pomyślał o pannie.

2Bo coby za część we mnie miał Bóg z wierzchu, a dziedzictwo Wszechmocny z wysokości?

3Azaż nie jest zatracenie złośnikowi, a oddalenie czyniącym niesprawiedliwość?

4Azaż on nie upatruje dróg moich? i nie liczy wszystkich kroków moich?

5Jeźliżem chodził w marności, i kwapiła się na zdradę noga moja:

6Niech mię zważy na wadze sprawiedliwy, i niechaj Bóg pozna prostotę moję.

7Jeźliż krok mój ustąpił z drogi, i jeźli za oczyma memi chodziło serce moje, i jeźli do rąk moich przylgnęła zmaza:

8Niechaj sieję, a inszy niechaj je, a naród mój niech będzie wykorzeniony.

9Jeźli jest zwiedzione serce moje dla niewiasty, i jeźlim był na zdradzie u drzwi przyjaciela mego:

10Niech będzie żona moja nierządnicą innego, i niech się inni nad nią schylają.

11Albowiem to jest wielki grzech i nieprawość największa.

12Jest ogień aż do zguby pożerający i wszystkie rodzaje wykorzeniający.

13Jeźlim zbraniał się dać sądzić z sługą moim albo z służebnicą, gdy się prawowali zemną:

14(Bo cobym czynił, gdy Bóg na sąd powstanie? a gdy spyta, co mu odpowiem?

15Azaż nie w żywocie uczynił mię, który i onego sprawił i utworzył mię w żywocie jeden?)

16Jeźlim odmówił ubogim, czego chcieli, i oczom wdowinym kazałem czekać:

17Jeźlim jadał sztukę moję sam, a nie jadła sierota z niéj:

18(Bo od dzieciństwa, mego rosło ze mną użalenie, i z żywota matki mojéj wyszło ze mną.)

19Jeźlim gardził ginącym przeto, że nie miał suknie, i ubogim bez odzienia:

20Jeźli mi nie błogosławiły boki jego, i od wełny owiec moich zagrzał się:

21Jeźlim podniósł na sierotę rękę moję, chociam widział, żem był wyższym w bramie:

22Niech odpadnie ramię moje od stawu swego, a ręka moja niech się połamie z kościami swemi.

23Zawsze bowiem jako wołów nadętych nademną bałem się Boga i nie mogłem znosić ciężaru jego.

24Jeźlim rozumiał złoto być siłą moją, a szczeremu złotu rzekłem: Ufanie moje:

25Jeźlim się kochał dla wiela bogactw moich, a że bardzo wiele nalazła ręka moja:

26Jeźlim widział słońce, gdy się świeciło, i księżyc jasno idący:

27I radowało się w tajemności serce moje, i całowałem rękę moję usty memi:

28To jest nieprawość największa i zaprzenie przeciw Bogu najwyższemu.

29Jeźlim się radował z upadku tego, który mię nienawidział, i weseliłem się, że go nieszczęście potkało:

30(Bom nie wydawał ku grzeszeniu gardła mego, abym żądał przeklinając duszę jego.

31Jeźli nie mówili mężowie przybytku mego: Ktoby dał z mięsa jego, abyśmy się nasycili?

32Przed domem nie stał przychodzień, drzwi moje podróżnemu otworzone były.)

33Jeźlim zakrywał grzech mój jako człowiek i kryłem w zanadrzu mojem nieprawość moję:

34Jeźlim się ulękł zgraje wielkiéj, i ustraszyła mię wzgarda bliskich: a nie raczejm milczał, anim wychodził ze drzwi:

35Ktoby mi dał słuchacza, aby żądzą moję słyszał Wszechmogący, a księgi napisał ten, który sądzi!

36Abych je nosił na ramieniu swojem a włożył je na się jako wieniec.

37Na każdym kroku moim będę je czytał i jako książęciu będę je ofiarował.

38Jeźli przeciwko mnie ziemia moja woła, a z nią zagony jéj płaczą:

39Jeźlim owoce jéj jadł bez pieniędzy i trapiłem duszę oraczów jéj:

40Miasto pszenice niech mi się rodzi oset, a miasto jęczmienia ciernie. Skończyły się słowa Jobowe.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.