Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Hioba — Rozdział 17

Księga Hioba, rozdział 17. Przekład Jakuba Wujka.

1Duch mój umniejszy się: dni moje się skrócą, a tylko mi grób zostaje.

2Nie zgrzeszyłem, a w gorzkościach mieszka oko moje.

3Wybaw mię, Panie, i postaw mię wedle siebie: a czyjażkolwiek ręka niech walczy przeciwko mnie.

4Serce ich oddaliłeś od karności, przetóż nie będą podwyższeni.

5Łup obiecuje towarzyszom, a oczy synów jego ustaną.

6Położył mię jako na przypowieść ludzką: i jestem na przykład przed nimi.

7Zaćmiło się od rozgniewania oko moje: a członki moje jako wniwecz obrociły się.

8Zdumieją się sprawiedliwi nad tem: a niewinny na obłudnego powstanie.

9I będzie trzymał sprawiedliwy drogę swoję, a czysty rękoma przyczyni mocy.

10Wy tedy wszyscy nawróćcie się, i przyjdzie: i nie najdę między wami żadnego mądrego.

11Dni moje przeminęły, myśli moje rozerwane są, trapiąc serce moje.

12Noc obróciły w dzień: a po ciemnościach zaś spodziewam się światłości.

13Jeźli czekać będę, piekło jest domem moim: i w ciemnościach usłałem łóżko moje.

14Rzekłem zgniłości: Ojcem moim jesteś: matką moją i siostrą moją robakom.

15Gdzież tedy teraz jest oczekawanie moje? a cierpliwość moję kto obaczywa?

16Do najgłębszego piekła zstąpią wszystkie rzeczy moje: cóż mniemasz, że wżdy tam będę miał odpoczynienie?

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.