Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Księga Hioba — Rozdział 5

Księga Hioba, rozdział 5. Przekład Jakuba Wujka.

1Wołajże tedy, jeźli jest kto, być odpowiedział, a obróć się do którego z świętych.

2Zaiste gniew zabija głupiego, a zawiść umarza malutkiego.

3Jam widział głupiego mocnie wkorzenionego: i wnetem złorzeczył ozdobie jego.

4Daleko będą synowie jego od zbawienia i starci będą w bramie, i nie będzie, ktoby wyrwał.

5Którego żniwo głodny zje, a samego porwie zbrojny, a pragnący będą pić bogactwa jego.

6Nic się na ziemi bez przyczyny nie dzieje, a z ziemie nie wschodzi boleść.

7Człowiek się rodzi na pracą, a ptak na latanie.

8Przetóż ja będę prosił Pana a u Boga przełożę mowę moję:

9Który czyni wielkie rzeczy i nie wybadane i dziwne bez liczby.

10Który dawa deszcz na ziemię i polewa wodami wszystkie rzeczy.

11Który pokorne kładzie wysoko, a smętne wywyższa zdrowiem.

12Który rozprasza myśli złośliwych, aby ręce ich nie mogły dokonać, co były poczęły.

13Który chwyta mądre w ich chytrości a radę przewrotnych rozsypuje.

14We dnie wbieżą w ciemności, a jakoby w nocy tak będą macać w południe.

15Ale zachowa ubogiego od miecza ust ich, od ręki gwałtownika niedostatecznego.

16I będzie nadzieja ubogiemu, a nieprawość stuli gębę swoję.

17Błogosławiony człowiek, którego Bóg karze: karania tedy Pańskiego nie odrzucaj.

18Bo on zrania i leczy: uderza, i ręce jego uzdrowią.

19W sześciu ucisków wybawi cię, a w siódmym nie tknie cię złe.

20Wybawi cię od śmierci czasu głodu a na wojnie z ręki miecza.

21Od bicza języka zakryt będziesz i nie ulękniesz się nieszczęścia, gdy przyjdzie.

22Będziesz się śmiał w spustoszeniu i w głodzie, i nie będziesz się bał zwierząt ziemskich.

23Ale z kamieńmi pól przymierze twoje, a bestye ziemne spokojneć będą.

24I poznasz, że ma pokój przybytek twój, a nawiedzając ozdobę twoję nie zgrzeszysz.

25Doznasz téż, iż rozliczne będzie nasienie twoje, i potomstwo twe jako ziele ziemie.

26Wnidziesz w dostatku do grobu, jako wnoszą kopę pszenice czasu swego.

27Oto jakośmy tego doszli, takci jest: co usłyszawszy umysłem rozbieraj.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.