Zagrzmiała, runęła w Betlejem
Zagrzmiała, runęła w Betlejem ziemia. Nie było, nie było Józefa doma.
Kędyżeś, kędyżeś, Józefie bywał? W Betlejem, w Betlejem Dzieciątku śpiewał.
Wół, osioł, wół, osioł przed Nim klękali, bo swego, bo swego Stwórcę poznali.
Beczący, ryczący Panu śpiewali. Pasterze, pasterze w multanki grali.
Zmiłuj się, zmiłuj się, nasz wieczny Panie, bez Ciebie, bez Ciebie nic się nie stanie.
Pogodna opowieść o Józefie i niezwykłym wydarzeniu w Betlejem korzysta z powtórzeń oraz dialogu. Jej finał kieruje radość ku prośbie o miłosierdzie i Bożą pomoc.
Przy wykonaniu można rozdzielić głosy zgodnie z rozmową zapisaną w tekście. Warto pamiętać, że jest to poetycka pastorałka rozwijająca betlejemski motyw, a nie dosłowny zapis Ewangelii.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 114–115.


Komentarze