Panna przeczysta Syna porodziła
Panna przeczysta Syna porodziła,
Pociechę znaczną światu objawiła.
Wielkie to cuda, iże Panna rodzi,
A swej czystości namniej nie uszkodzi.
Ta Panna nigdy grzechu nie poznała,
Choć to w żywocie Syna piastowała.
Była Dziewicą, nim Pana powiła,
Potem w rodzeniu wieńca nie pozbyła.
Po porodzeniu w panieństwie została,
Tego spłodziła, którego cześć, chwała.
Ten niebiosami i ziemią kieruje,
Nizkim przepaściom jak chce rozkazuje.
Temu my grzeszni nizko bijmy czołem.
W pokorze świętej bądź każdy wesołem.
Kolęda wyraża zdumienie narodzeniem Syna z Dziewicy i radością przyniesioną światu. Wyznanie wiary w tajemnicę wcielenia prowadzi do pokornego pokłonu wspólnoty.
Przy wspólnym wykonaniu warto wcześniej przeczytać dawne formy słów. Pomaga to usłyszeć, że świąteczna wesołość jest tutaj odpowiedzią na dar Boga, a nie tylko elementem obyczaju.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 44.
Komentarze