W żłóbku na sianie
W żłóbku na sianie leży kochanie Dziecina — patrzy złocista Matka Przeczysta na Syna.
Aniołów pienie światu zbawienie ogłasza — ludzi ubogich pasterzy drogich zaprasza.
Biegną do Pana i na kolana padają — i czyste dusze w pokorze, skrusze oddają.
A gwiazda złota już wzwyż migota i płynie — niech wie świat cały o przewspaniałej nowinie.
Jadą królowie, wielcy panowie, magnaty — blask od kamieni szaty z czerwieni bogatej.
Kadzidło, złoto, mirę z ochotą składają, — Bogiem Go Zbawcą, łask wszelkich dawcą wyznają.
Czuły obraz Dziecięcia na sianie zostaje otoczony spojrzeniem Maryi, śpiewem aniołów i pokłonem królów. W kolędzie prostota żłóbka spotyka się z uznaniem Jezusa jako Zbawiciela.
Utwór można śpiewać spokojnie przy szopce lub w rodzinnym gronie. Warto zaznaczyć kolejne sceny, aby kołysankowy ton nie przysłonił wyznania wiary zawartego w zakończeniu.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 103.
Komentarze