Wstańcie, wstańcie pasterze mili
Wstańcie, wstańcie pasterze mili, Boże Dzieciątko w stajence kwili. Śpieszcie się, śpieszcie do tej Dzieciny. Ono wam wszystkie odpuści winy, życie Ojcu na krzyżu złoży, i śmiercią swoją niebo otworzy.
Biegną, biegną wierni druhowie, drogę wskazują im Aniołowie. W stajence Bogu pokłon oddali, i dary z serca (Mu) ofiarowali. Dziecię Jezus im błogosławi, a oni pewni, że wszystkich zbawi.
Gwiazda, gwiazda nad stajnią płonie. Ona świeciła w dalekiej stronie. Za jej promieniem królowie biegli, w końcu Chrystusa tutaj spostrzegli, mirę, złoto, kadzidło dali, w małej Dziecinie Boga uznali.
Powtarzane wezwanie budzi pasterzy i zachęca do pośpiechu ku płaczącemu Dzieciątku. Pokłon mędrców dopełnia obraz ludzi rozpoznających Boga w maleńkim Jezusie.
Kolęda dobrze angażuje wspólnotę dzięki prostym powtórzeniom. Warto zachować wyraźny rytm i zwrócić uwagę na przejście od wezwania do drogi ku samemu spotkaniu z Chrystusem.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 100–101.


Komentarze