Witaj gwiazdo złota
Witaj gwiazdo złota na niebios przestworze, witaj nam radośnie Dzieciąteczko Boże! Wznieś łask pełne dłonie nad głowy naszymi, my Ci zaśpiewamy po calutkiej ziemi.
My Ci zaśpiewamy wesołymi tony, na kościółku Twoim uderzymy w dzwony. I tak dźwięczeć będzie pieśń radosna wszędzie: Hej kolęda, kolęda! Hej kolęda, kolęda!
Świeci gwiazda w górze, cudnym światłem wieści, w ubożuchnej szopce Matka Syna pieści. Jezus dłonie wznosi nad prostacze głowy, błogosławi, cieszy radosnymi słowy.
Pastuszkowie mili, pójdźcie do stajenki, Jemu się pokłońcie, poproście Panienki. Kto ma w sercu bóle, kto ma łzy na twarzy, tego On pocieszy, łaską go obdarzy.
Oto lirnik stary śpiewną lirę stroi, niechże zagra na niej, pastuszkowie moi! Wszak Chrystus się rodzi, śpiewać nam się godzi: Hej! kolęda, kolęda. Hej! kolęda, kolęda.
Pozdrowienie złotej gwiazdy łączy się z powitaniem Dziecięcia i prośbą o błogosławieństwo. Dzwony oraz śpiew tworzą pogodny obraz wspólnoty cieszącej się narodzeniem Jezusa.
Kolęda nadaje się do rodzinnego śpiewania, szczególnie z dziećmi. Warto podkreślić, że radosne obrazy światła i muzyki prowadzą do prostego zwrócenia się ku Chrystusowi.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 110–111.


Komentarze