Wesołą nowinę dziś ogłaszamy
Wesołą nowinę dziś ogłaszamy, z radością serc naszych, którą mamy! Bo słowo przedwieczne, z nieba zesłane, w Betlejem w pieluszki jest skrępowane. Anielskie okrzyki różnymi języki, wołają: dalej! dalej do szopy.
Zlękli się pasterze tego hałasu, zbiegać się poczęli wszyscy z lasu, radząc się, co by to takiego było, że się w nocy tak jak we dnie rozwidniło. Jedni się zlęknąwszy, drudzy poklęknąwszy, krzyczeli gwałtu, gwałtu, świat gore!
Ale wnet powstali gdy się spostrzegli: do szopy czym prędzej wszyscy biegli, witając Jezusa narodzonego, na sianku we żłobie złożonego. Dali Mu ofiary, a drudzy bez miary, pląsali hoc hoc, hoc hoc, mazurka.
A z tej się ochoty Dziecina śmiała, na dudki paluszkiem wskazowała; wtem Maciek, porwawszy dudy wielkośne, Dzieciątku piosneczki grał rozkoszne. Jedni tańcowali, w podkówki krzesali, a drudzy: hola! hola! śpiewali.
Wspólnota sama staje się głosicielem dobrej nowiny o przyjściu Słowa na świat. Opowieść o pasterzach i ich radości łączy modlitwę z żywiołowym świętowaniem.
Kolęda nadaje się do wspólnego wykonania podczas rodzinnego spotkania. Warto zaznaczyć różnicę między uroczystymi słowami o wcieleniu a pogodnymi scenami dawnej pasterskiej zabawy.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 111–112.


Komentarze