W dzień Bożego Narodzenia weseli ludzie
W dzień Bożego Narodzenia, weseli ludzie, błogo im będzie, chwałę Bogu wyśpiewują, wesoło wszędzie.
Anioł pasterzom zwiastował, że się narodził, nas uweselił. Król Herod się zafrasował, dziatki pobić dał.
Bili, siekli, mordowali, srodzy katowie, właśni ojcowie, krzyczą dziatki, płaczą matki bardzo serdecznie.
Od piersi ich wydzierali i rozcinali, rycerze mali z matkami się pożegnali, żal to nie mały.
Tak krwawe łzy wylewały płaczliwe matki, kiedy ich dziatki leżą jakby baranowie, lub w polu snopki.
Ręce matki załamują, włosy targają i omdlewają, niebo głosy przebijają, serdecznie łkają.
Rachel, pani tak rzeczona, pociechy nie ma, prawie umiera, patrząc na swe syny często omdlewa.
O Herodzie, okrutniku! wielka to wina, że twego syna, między dziatkami zabito, co za przyczyna?
Chciałeś trafić na Chrystusa, Syna Bożego, ale Go z tego nie wykorzenisz królestwa, bo niebo Jego.
Radość ludzi świętujących narodzenie Jezusa zostaje zestawiona z wrogością Heroda. Kolęda podkreśla trwałość panowania Boga, którego nie może zniszczyć ziemska przemoc.
Przy lekturze warto zwrócić uwagę na kontrast między pokojem święta a lękiem o władzę. Tekst może prowadzić do modlitwy za tych, którym zagraża krzywda i niesprawiedliwość.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 109–110.


Komentarze