Ucieszna Panno, pokaż nam Syna
Ucieszna Panno, pokaż nam Syna,
Który w swych palcach krąg ziemie trzyma,
Którego niebo nie ogarnęło.
Tak świętych ojców wiele pragnęło
Widzieć w otchłaniach, też i prorocy
Stawiają sobie życząc przed oczy:
Wyniknie kwiatek z rószczki Jesego
Powiedzieli przez Ducha świętego.
Toż w Testamencie arka zamkniona
Figurowała, gdy już złączona
Boska natura z gliny z zlepionym
I nieskończony z ciałem skończonym.
Z niepokalanych członków Dziewice
Dziwne sprawiły te tajemnice.
Aaronowa laska zakwitła,
Pięknym owocem sama wynikła.
Już nie figura, lecz istność sama,
Manna na puszczy żydom dawana.
Bóg stał się człekiem, wziął na się ciało,
Na tę nowinę piekło zadrżało.
Każdy oglądał swoje zbawienie,
Skąd wiekuiste zginie więzienie,
A człowiek z grzechu już wybawiony
Pójdzie w niebieskie z Bogiem tryony.
Prośba, aby Maryja pokazała Syna, prowadzi do zdumienia nad Bogiem podtrzymującym świat i obecnym jako Dziecię. Wzniosłość Chrystusa zostaje zestawiona z Jego bliskością i darem odkupienia.
Utwór można rozważyć przy szopce, zatrzymując się nad kolejnymi kontrastami. Pomoże to usłyszeć, że czułe powitanie Jezusa jest zarazem wyznaniem Jego boskiej godności.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 47–48.


Komentarze