Leżał w żłobie
O tej dobie
Leżał w żłobie
Syn wiekuisty
Z Panny przeczystej.
Ta Dziewica
Królewica
Nam porodziła,
Grzech nim zgładziła.
Osieł z wołem
Pod okołem
Nizko padają,
Pasterze grają.
Trzej Królowie
Swoje zdrowie
Z upominkami
Niosą go sami.
I anieli
Się zdumieli,
Widząc swojego
Pana nagiego.
Święty, święty,
Niepojęty,
Jemu śpiewają,
Cześć chwałę dają.
Także i my
Z wesołymi
Pódźmy pieśniami
A nie z baśniami.
Przywitawszy,
Pokłon dawszy
Z serca szczerego,
Szanujmy jego.
Krótkie wersy ogłaszają narodzenie odwiecznego Syna z Maryi. Kolejne pozdrowienia prowadzą do pokłonu i szacunku wobec Boga obecnego w Dziecięciu.
Przed śpiewem dobrze odczytać tekst pełnymi zdaniami, mimo podziału na krótkie linie. Ułatwia to wspólne wykonanie i zachowanie czytelnego sensu poetyckiej opowieści.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 17–18.
Komentarze