Powtarzane zakończenia wersów nadają utworowi wyrazisty rytm.
Tryumfy Króla Niebieskiego
Tryumfy króla niebieskiego,
Zstąpiły z nieba wysokiego,
Obudziły pasterzów,
Dobytku swego stróżów,
Śpiewając, śpiewając, śpiewając.
Chwała bądź Bogu z wysokości!
A ludziom pokój na niskości!
Narodził się Zbawiciel,
Dusz ludzkich Odkupiciel,
Na ziemi, na ziemi, na ziemi!
Zrodziła Maryja Dziewica
Wiecznego Boga bez rodzica,
By nas z piekła wybawił,
A w niebiesiech postawił,
Pałacach, pałacach, pałacach.
Pasterze w podziwieniu stają,
Tryumfu przyczynę badają,
Co się nowego dzieje?
Że tak światłość jaśnieje,
Nie wiedząc, nie wiedząc, nie wiedząc.
Że to Bóg, gdy się dowiedzieli,
Swej trzody w polu odbieżeli,
Spieszą na powitanie,
Do betlejemskiej stajni,
Dzieciątka, Dzieciątka, Dzieciątka.
Niebieskim światłem oświeceni,
Pokornie przed Nim uniżeni,
Bogiem Go być prawdziwym,
Serca afektem żywym,
Wyznają, wyznają, wyznają.
I które mieli z sobą dary,
Dzieciątku dają na ofiary,
Przyjmij, o narodzony!
Dar od nas przyniesiony
Z ochotą, z ochotą, z ochotą.
A potem Maryi cześć dają,
Za Matkę Boską Ją przyznają,
I z ojcem domniemanym,
Józefem mianowanym,
Serdecznie, serdecznie, serdecznie.
Źródło tekstu: Karol Miarka, „Kantyczki”, 1904, pieśń nr 163.


Komentarze