Trudna rada, Józefie kochany
Trudna rada, Józefie kochany,
Wieczny dekret w niebie zapisany,
Żebyś w swej starości
Strzegł mojej czystości.
Którą władasz od Pana mojego.
Już czas następuje,
Serce prorokuje:
Mam porodzić Synaczka Bożego.
Wszak ci anioł to przed tym objawił
I strażnikiem warownym zostawił
Płodu tak zacnego,
Mnie zwiastowanego;
Wolej bożej sprzeczać się nie możesz,
Owszem z przedziwnego
Syna jedynego
Dni wesołych ze mną dopomożesz.
Teraz w niebie tańcują z ochoty,
A na ziemi szwankują kłopoty;
Dziś jeden drugiego
Z serca powolnego
Dobrą chęcią obficie częstuje
I nowego lata
Z pochwałą u świata
Na wiek długi życzliwie winszuje.
A przyczyna barzo wielka tego,
Że Pan zstąpił z tronu przedwiecznego
Na ziemskie nizkości
Dla ludzkiej krewkości,
Żeby ją mógł snadnie poratować,
Więc od czarta złego
I natarcia jego
Przyściem swoim w niebie koronować.
Pieśń rozwija poetycki dialog związany z powołaniem św. Józefa do opieki nad Maryją i Jezusem. Trud podjętego zadania zostaje wpisany w zaufanie Bożemu zamysłowi.
Tekst warto czytać jako pastorałkę dopowiadającą wyobrażoną rozmowę do znanych wydarzeń. Może prowadzić do modlitwy o wierność w obowiązkach i cierpliwość wobec powierzonych nam osób.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 23–25.


Komentarze