Szczęśliwe czasy
Szczęśliwe czasy
We złe niewczasy
Teraz nastąpiły:
Człowieku stradnemu,
Zaginionemu
Przyniósł Bóg wiek miły.
Ewa zgrzeszyła,
Raj utraciła
Przez węża zdradnego,
Jabłkiem Adama
Przywiodła sama
Do grzechu sprosnego.
Ale Bóg temu
Występku złemu
Zabiegł z swej mądrości,
Zesłał nam Syna
I Hospodyna
Z górnej wysokości.
Tego spłodziła
I porodziła
Panna a bez zmazy,
Światu Go dała,
Która nie znała
W czystości urazy.
A wąż przeklęty,
Łańcuchem spięty
Z dekretu górnego,
Znacznie szwankuje,
Wiecznie kosztuje
Ognia piekielnego.
Krzyczą anieli,
I my weseli
Bądźmy dziś na ziemi;
Ty gospodarzu,
Baczny szafarzu
Dopomóż nam z nimi.
Przyjście Boga zostaje ukazane jako szczęśliwa odmiana pośród ludzkich nieszczęść. Kolęda łączy wyznanie wiary w ocalenie z dawnym zwyczajem wspólnego kolędowania u gospodarza.
Przy lekturze warto odróżnić modlitewne wezwania od obyczajowej sceny zakończenia. Dzięki temu tekst zachowuje zarówno religijny sens, jak i pogodny charakter dawnego spotkania kolędników.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 28–30.


Komentarze