Śliczna Panienka Jezusa zrodziła
Śliczna Panienka Jezusa zrodziła, w stajni powiwszy siankiem Go okryła. O siano, siano, siano jak lilija, na którym kładzie Jezusa Maryja.
Czemuż litości nie masz Panno droga, żeś w liche siano uwinęła Boga. O siano, siano, siano kwiecie drogi, gdy się na tobie kładzie Bóg ubogi.
Dziwna na świecie stała się odmiana, że Nazareński kwiat wrzucon do siana. O siano, siano, co ci się zdarzyło, że będąc sianem w kwiateś się zmieniło.
Dobrze rzekł Dawid ukoronowany: że jest do bydląt człowiek przyrównany. O siano, siano, coś ty narobiło, żeś Boga między bydlęty zwabiło.
Wynijdź królestwo światowe do Pana, patrz, jak twój leży Bóg na wiązce siana. O siano, siano, królewskie bławaty, przechodzisz w cenie świata majestaty.
Nie tylko starzy kwapcie się do Pana, ale i młodzi pospieszcie do siana. O siano, siano, tak sobie śpiewajcie, Pana Jezusa siankiem okrywajcie.
Abyśmy z Tobą tam na wieki żyli, Ciebie z Świętymi społecznie chwalili. Wszak na toś w siano raczył się owinąć, by człowiek grzeszny mógł nieba nie minąć.
Powicie Jezusa i okrycie Go sianem podkreśla skromność betlejemskich warunków. Powracający obraz siana staje się znakiem zdumienia nad uniżeniem Boga dla zbawienia człowieka.
Kolęda dobrze nadaje się do spokojnego, rodzinnego śpiewu. Warto zauważyć, że jej czuły język nie kończy się na obrazie Dziecięcia, lecz prowadzi ku nadziei życia z Bogiem.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 90–92.


Komentarze