Skarżył Józef na anioła ze snu wzbudzony
Skarżył Józef na anioła ze snu wzbudzony,
Że mu kazał wskok uchodzić w dalekie strony;
Na myśl mu przychodzi:
Herod na to godzi
Zabić Chrystusa.
Długo myśląc, nagotował osła własnego,
By z Dzieciątkiem Pannę wsadzieł smutną na niego;
Jechał sfrasowany
A miedzy pogany
Ta święta dusza.
Mając w sercu dla Dzieciątka nie małą trwogę.
Siła użył niebezpieczeństw przez całą drogę
Staruszek chudzina;
Ni przyjaciół nie ma,
Skarb ten prowadząc.
Do Egiptu przyjechawszy, nie miał gospody;
Któż wyliczy Józefowe w ten czas przygody?
Maryja z Dzieciątkiem,
Józef zaś z oślątkiem,
Skromnie to gładząc,
Nieznajomi z prace żyjąc, tamże mieszkali,
Ani tego obcym ludziom pokazowali,
Co się z nimi działo,
Aż się wykonało,
Co anioł zjawił .
Skoro umarł Herod srogi, anioł znać daje
Józefowi, by nawiedził ojczyste kraje
I Panna z swym Synem,
Niebieskim olbrzymem:
Bóg to sam sprawił.
Już się wszytkie przez proroki pisma wypełniły
I w Egipcie bałwochwalstwa sprosne skruszyły;
Pokój pożądany
Z Izaelitami
Stanął dla tego.
Jezu! któryś dla nas znosił ciężkie przykrości,
Racz nam spuścić odrobinę swoich słodkości,
Żebyśmy poznali,
Potem oglądali
Boga żywego.
Poetycka rozmowa ze św. Józefem rozwija temat ucieczki do Egiptu. Trud drogi i troska o Dziecię stają się okazją do rozważenia posłuszeństwa Bogu i szukania pociechy.
Utwór warto odczytywać jako pastorałkę, która dopowiada wyobrażone rozmowy do ewangelicznego wydarzenia. Może prowadzić do modlitwy za rodziny zmuszone do opuszczenia własnego domu.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 50–52.


Komentarze