Serce, duszo stój!
Serce, duszo stój! Idzie Jezus mój! Jezus z nieba sam. Jako biedne dziecię, jawi się na świecie, jednak to Bóg sam.
Słodki Jezu nasz, Ty, co dusze znasz, czytaj, czytaj w nich. Bardzo tam ubogo, lecz miłości mnogo, w sercach dziatek Twych.
O, Ty lejesz łzy, zapłaczmyż i my. O, bo smutno tak, widzieć płaczącego Jezusa naszego. Naszych serc Mu brak.
Nie płacz, Jezu, nie! My kochamy Cię, z całej duszy sił. Spocznij tu bezpiecznie, w sercach naszych wiecznie, tyś najpierwszy był.
Cóż, Jezuniu, cóż? Ty nie płaczesz już? Boże, chwała Ci! Że się serduszkami, i naszymi łzami, utuliłeś już.
Wezwanie do zatrzymania serca otwiera czułe powitanie przychodzącego Jezusa. Obraz ubogiego Dziecięcia łączy zdumienie Jego boskością z ofiarowaniem miłości i łez.
Utwór warto śpiewać spokojnie, z wyraźnymi pauzami między krótkimi zdaniami. Może stać się chwilą osobistej modlitwy pośród bardziej żywiołowego rodzinnego kolędowania.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 86.


Komentarze