Postańmy tu bracia razem
Postańmy tu bracia razem, zatańcujmy sobie wkoło: bo Pan zastępów, Pan niebiosów, pogląda na nas wesoło.
Oddajmy Mu ukłon prawy, bo On przyjął nasze dary: czym chudoba nasza włada, tośmy dali na ofiary.
Trzeba by zaś na tym mrozie, podźwignąć Cię z tego siana. My tu skakać, weselić się, będziem do samego rana.
Alić Jezus powstał z żłobu, i swą rączką błogosławi: Józef stary, rzekł, bez miary, czego brakuje dostawi.
Dziękujemy i wielbimy, Ciebie Boże! wielki Panie: niech Twa cześć i chwała święta, na wiek wieków nie ustanie.
Pastorałka gromadzi uczestników wokół wspólnej radości z Bożego Narodzenia. Obrazy tańca i spotkania przechodzą w uwielbienie Pana, którego chwała ma trwać bez końca.
Utwór pasuje do pogodnego domowego kolędowania. Warto zachować jego wspólnotowy ton i zaznaczyć końcowe wyznanie czci, nadające świątecznej zabawie modlitewny sens.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 120–121.


Komentarze