Pastuszkowie ze snu powstali
Pastuszkowie ze snu powstali, aby swego Stwórcę poznali. Słysząc Anielskie pienie, że Bóg przyszedł na ziemię, trzody opuszczali, do szopy biegali, małemu Dzieciątku nowe pieśni grali, złożonemu we żłobie.
Leżysz we żłóbeczku, mój Panie, w pieluszkach powity na sianie, opuściłeś tron święty, masz gospodę z bydlęty, przed którym Anieli na twarze padali. „Święty, Święty, Święty”, po trzykroć śpiewali, „Chwała na wysokości!”
Panna czysta Dziecię piastuje, karmi Je piersiami, całuje. O dobro nieskończone, Bóstwo z ciałem złączone, Syn Jednorodzony, z Boga przedwiecznego, w żywocie poczęty z Ducha Najświętszego, z Panny Niepokalanej.
Anielski śpiew budzi pasterzy i zaprasza ich do poznania Stwórcy. Ich droga ku Dziecięciu prowadzi do wyznania wiary w Syna Bożego narodzonego z Maryi.
Przy wspólnym śpiewie warto zachować ciągłość opowieści od pobudki do pokłonu. Utwór można wykorzystać także jako krótkie wprowadzenie do rodzinnego rozważania sceny betlejemskiej.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 78.


Komentarze