Pastuszkowie bracia mili
„Pastuszkowie bracia mili
Gdzieście pod ten czas chodzili?“
„Do Betlejem sławnego
Witać narodzonego
Z Panny czystej Mesjasza,
Skąd pociecha roście nasza
Ubogich pastuszków na ziemi,
Gdy Boga na oko widziemy“.
„I mybyśmy tam bieżeli,
Gdybyśmy drogę wiedzieli“.
„Idźcież, pokażemy wam,
Tylko chciejcie wierzyć nam:
Do Betlejem prosto bieżcie,
Ale czyste serce nieście.
Bo ten Pan czysty sam takowych
Szanuje, przyjmuje sług nowych“.
„A po czymże Go poznamy,
Gdyż żadnych znaków nie mamy?“
„W szopie leży powity,
Wół z osłem pracowity
Parę swoją nań puchają,
Dzieciąteczko zagrzewają,
Jezusa Chrystusa miłego
Poznali być Stwórcę swojego“.
„A cóż mu tam darujemy,
Takiego Pana gdy najdziemy?“
„Ja baranka białego,
A ty, Kuba, czarnego
Z chęcią Jemu darujemy,
O łaskę prosić będziemy
Nędznicy, grzesznicy na ziemi
Ci którzy zbawienia pragniemy“.
„I Matce potrzeba co dać,
Że nam da Syna oglądać“.
„Weźmi masła garnuszek,
Ja wezmę koszyk gruszek;
Panience tej darujemy,
Z radością powinszujemy
Miłego, Bożego potomka
I dusze niewinnej małżonka.“
„Snadź puścić nie chcą nikogo
I starzec patrzy tak srogo,
Strzegąc Matki i Dzieciątka;
My co poczniem niebożątka?
Bo to tam coś niepodłego
Zeszło z nieba wysokiego
Tu na świat dla ludzi mizernych,
Leżących w występkach nikczemnych.
Patrzaj, Józwie, co czynimy,
Puść nas tam, gdzie Cię prosimy
Do tej stajnie bydlęcej;
Nie odkładaj nam więcej.
Niech to Dziecię oglądamy,
Bo od braciej tę wieść mamy,
Że się Król narodził niebieski;
Głos świadczy pod niebem anielski.“
Stary Józef odpowiada:
Do szopy przystępu nie da;
Są tam teraz Królowie,
Ode wschodu Mędrcowie,
Dziecięciu dary dawają,
Matkę jego pozdrawiają
Z niziuchnym, maluchnym ukłonem
W stajence przed żłobem nie tronem.
„I nam też tego potrzeba,
Gdyż przyszedł dla wszytkich z nieba.“
„Pódźcież, pódźcież niebożęta,
Klęczą przed Nim tam bydlęta;
Panu społem chwałę dajcie,
Imię Jego wyznawajcie
Ze trzema Królami na ziemi,
Żebyście mogli być zbawieni.“
Rozmowa z pasterzami prowadzi od pytania o ich drogę do świadectwa spotkania z narodzonym Mesjaszem. Odpowiedzi zachęcają słuchaczy do wspólnego uwielbienia Jezusa.
Podział na pytających i odpowiadających dobrze wydobywa opowiadaniowy charakter utworu. Można wykorzystać go w rodzinnym kolędowaniu, wcześniej wyjaśniając najmłodszym starsze sformułowania.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 38–41.


Komentarze