Panna przedwieczna
Panna przedwieczna
Była bezpieczna
Z Synaczka swojego,
Gdy Go uwiodła,
W Egipt przywiodła
Dla Heroda złego,
Który mordował
I dziatki psował
U piersi matczynej,
A tym się cieszył,
Do boju śpieszył
Zbójca krwie dziecinnej.
Matki wołają
I omdlewają,
Patrząc na mord srogi,
Rzewliwie płaczą,
W niebo kołacą,
Pisząc łzą twarz drogi.
O Panno święta!
Ta myśl przeklęta
Heroda zdradnego
Sama się szkodzi;
Anioł przywodzi
Potomka bożego.
Bądź tedy z nami
Z swymi sługami
Panno uwielbiona!
Niech nas nie minie
W Twojej dziedzinie
Stolica pieszczona.
Pieśń rozwija temat Maryi chroniącej Dziecię przed zagrożeniem ze strony Heroda. Po opowieści o ucieczce do Egiptu pojawia się prośba o miejsce w niebieskiej ojczyźnie.
Tekst można rozważyć w modlitwie za rodziny przeżywające niepokój i konieczność opuszczenia domu. Warto pamiętać o jego poetyckim języku i o nadziei obecnej w zakończeniu.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 21–22.


Komentarze