Oj Jezu, mój Synu drogi
„Oj Jezu, mój Synu drogi,
Nawiedzasz ten chlew ubogi,
Gdzie bydlęta stawają
I swe spoczynki mają.
Nie jest to pałac królewski
Ani pokój archanielski;
Synu mój! umysł twój kochany
Nawiedzać w połogu te ściany“.
„Oj Matko ma ukochana!
Jest to wola Ojca Pana,
Żebym się podło rodził
Z grzechu świat wyswobodził;
Czego pycha nabawiła,
Aby skromność poskromiła
Takowe nieszczęsne złe fochy,
Skąd weźmie swe szwanki grzech płochy“.
„Oj Synaczku ulubiony!
Czy będzie człek uwolniony
Z tego, co Adam zbroił,
W przeklęctwo lud przystroił,
Wprowadził go w cień przeklęty,
Równo położył z bydlęty?
Ratuj ich, ratuj ich Synu mój,
Niech mają w niebiesiech swój pokój“.
„A nacóżem się ja rodził?
Bym tylko swych oswobodził
I wyrwał z piekła złego
Stworę cynu mojego.
Tych ja bez troski wyrywam
I z nimi zawżdy przebywam,
Złego dam ogniowi wiecznemu,
Dobrego ślę niebu świetnemu“.
Poetycka rozmowa Matki z Synem dotyczy ubogiego miejsca Jego narodzenia. Przeciwstawienie stajni i królewskiej godności prowadzi do rozważenia Bożego spojrzenia na dobro i zło.
Utwór należy odczytywać jako literackie rozwinięcie sceny betlejemskiej, nie zapis słów Ewangelii. Może pomóc w modlitwie nad prostotą życia i gotowością przyjęcia Chrystusa.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 37–38.


Komentarze