Najmilejszy pasterze
Najmilejszy pasterze
I niebiescy rycerze,
Komuście dziś śpiewali,
Na piszczałkach krzykali?
Dzieciątku maluczkiemu,
Z Panny urodzonemu
W Betlejem, małym mieście;
Pójdziem tam znowu jeszcze.
Jechali-ć tam królowie
I straszni murzynowie
Z nizkimi ukłonami
I drogiemi darami,
Widząc Dzieciątko ono
We żłobie położono,
W stajni między bydlęty
Jakby przybytek święty.
Królowie Go szanują,
Dzieciąteczko całują,
Afekt mając bez miary;
Każdy oddaje dary
Cnemu Królewicowi
I Odkupicielowi;
A Pan wdzięcznie przyjmuje
I wzajemnie całuje,
Dając błogosławieństwo
I niebieskie królestwo;
W tym pasterze zagrali,
Dzieciątko kołysali.
Osieł klęcząc i z wołem
Pod onym to okołem,
Stwórcę swego poznali,
Parą go ogrzewali.
Panna pełna radości,
Mając takowych gości,
I aniołów tak wiele
Czynią serce wesołe.
A ubodzy pastuszy,
Czując radość na duszy,
Nie przestają przygrawać
Mleczna Dzieciątku dawać.
O Jezu namilejszy
W takowy fest dzisiejszy
Racz nas przyjąć do siebie
Teraz i potem w niebie.
Pytanie o pasterską i anielską muzykę prowadzi do wspólnego powitania Dzieciątka. Uroczysty charakter święta kończy się osobistą prośbą o przyjęcie do bliskości Boga.
Kolędę można wykonać dialogowo, z wyraźnym podziałem pytań i odpowiedzi. Warto wyjaśnić starsze słowo „fest”, oznaczające tutaj święto i radosną uroczystość.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 34–36.


Komentarze