Mości gospodarzu
Mości gospodarzu, domowy szafarzu, nie bądź tak ospały, każ nam dać gorzały, dobrej z alembika i do niej piernika. Hej kolęda, kolęda.
Chleba pytlowego i masła do niego; każ stoły nakrywać i talerze zmywać, każ dać obiad hojny, boś pan bogobojny. Hej kolęda, kolęda.
Kaczka do rosołu, sztuka mięsa z wołu, z gęsi przysmażanie — zjemy to mospanie. I cąber zajęczy i do niego więcej. Hej kolęda, kolęda.
Język do podlewy, panie miłościwy, i to czarne prosię, pomieści i to się. Każ upiec pieczonki, weźmiem do kieszonki. Hej kolęda, kolęda.
Mości gospodarzu, domowy szafarzu, każ dać botel wina bo w brzuchu ruina. Dla większej ofiary daj dobrej gorzały. Hej kolęda, kolęda.
Będziem piwo pili, będziem się cieszyli, nie czekaj ruiny, daj połeć słoniny. Dla większej ochoty daj czerwony złoty. Hej kolęda, kolęda.
Albo talar bity, boś pan wyśmienity, daj i buty stare, albo nowych parę. Daj i żupan stary i grosik do fary. Hej kolęda, kolęda.
Pastorałka zwraca się bezpośrednio do gospodarza, prosząc o poczęstunek i dary. Jej humorystyczny ton przypomina o społecznym, domowym wymiarze dawnych odwiedzin kolędniczych.
Tekst warto czytać jako świadectwo obyczaju, z wyjaśnieniem starszych nazw ubiorów i napojów. Przy wykonaniu z dziećmi można wybrać odpowiednie zwrotki, zachowując pogodny sens wspólnego spotkania.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 45–46.


Komentarze