Kazał anioł do Betlejem Juda
Kazał anioł do Betlejem Juda
Pasterzom wskok, kędy nowe cuda
Zjawiły się ludziom na zbawienie,
Izraelowi na odkupienie.
Tam pasterze, co wskok pobieżeli,
Światłość skoro niebieską ujrzeli
Nad oborą, kędy osioł z wołem
I z Jozefem uderzali czołem,
Panna w ręku Dzieciątko trzymała,
A gromada aniołów śpiewała
W koło żłobu. Pasterze lękliwi,
Obaczywszy niesłychane dziwy,
Każdy wesół z serca ochotnego:
Że obaczył Boga prawdziwego,
Na kolana przed nim poklękali,
Na multankach nowe pieśni grali.
Chwała Bogu na górnym Syonie
I Synowi na panieńskim łonie,
Który przyszedł dzisia w imię Pańskie
I poburzył bałwany pogańskie.
Bądź wesoła teraz, duszo moja!
Tu nadzieja, tu pociecha twoja
I ochłoda na mizernym świecie;
Tobie gwoli wziął ciało człowiecze.
Anielskie polecenie prowadzi pasterzy do Betlejem i spotkania ze Zbawicielem. Poetycka opowieść kończy się zapewnieniem, że Chrystus przyjął ludzkie ciało dla dobra człowieka.
Można wykonać utwór z wyraźnym podziałem narracji i wypowiedzi. Przed śpiewem warto wyjaśnić starsze formy języka, aby osobisty ton końcowego przesłania pozostał czytelny.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 33–34.


Komentarze