Już ojcowie teraz święci
Już ojcowie teraz święci
W otchłanie z dawna zawzięci,
Co jutrzenki wyglądali,
W swej tesknicy doczekali
Światła nowego u siebie,
Pragnąc dawno zasieść w niebie
Na pożądanej stolicy
W boskiej, da Pan Bóg, świątnicy.
Już proroctwa wypełnione
I obłoki otworzone,
Mesjasz w ciele widomy
W stajni z bydłem położony,
Czysta Panna i szczęśliwa,
Która członeczki okrywa
Zbawiciela maluczkiego,
Potomka dawidowego.
Weselcie się narodowie,
Gdy witają trzej królowie
Króla, człeka i kapłana;
Obietnica wykonana.
Wstań pasterzu, jużci świta,
Niebieska rosa obfita
Na runo gedeonowe
Spadła, obacz dziwy nowe.
Nie był Dawid tak szczęśliwy,
Chcąc z Betlejem wody żywej
Na ochłodę, spracowany
Krwawobitnymi wojnami.
O szczęśliwszy dziś pasterze
Nad dawidowe rycerze,
Którzy się tu dobijali,
Żeby mu wody dostali.
To prawdziwy strumień wody
Spłynął z nieba dla ochłody
Człowiekowi zmorzonemu
I w otchłani zawartemu.
Wszyscy tedy zaśpiewajmy,
Powinną cześć oddawajmy
Bogu nieogarnionemu,
Dziś w żłobie położonemu.
Kolęda przypomina oczekiwanie dawnych pokoleń na przyjście Zbawiciela. Obraz upragnionej jutrzenki prowadzi do pokłonu Bogu, który objawia się w betlejemskim żłobie.
Można czytać utwór jako przejście od adwentowej tęsknoty do radości narodzenia. Spokojny śpiew pomaga wybrzmieć myśli o spełnieniu nadziei, na którą czekano przez długi czas.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 45–47.


Komentarze