Hej w dzień Narodzenia Syna
Hej w dzień narodzenia Syna Jedynego, Ojca Przedwiecznego, Boga prawdziwego: Wesoło śpiewajmy, chwałę Bogu dajmy, hej kolęda! kolęda!
Panna porodziła niebieskie Dzieciątko; w żłobie położyła małe Pacholątko. Pasterze śpiewają, na multankach grają. Hej kolęda! kolęda!
Skoro pastuszkowie o tym usłyszeli, zaraz do Betlejem czym prędzej bieżeli, witając Dzieciątko, małe Pacholątko. Hej kolęda! kolęda!
Kuba nieboraczek nierychło przybieżał, spieszno ni tak ni siak, wszystkiego odbieżał, nie miał co dać Panu, śpiewa wedle stanu. Hej kolęda! kolęda!
Dobył tak wdzięcznego głosu baraniego, aż się Józef stary przestraszył od niego. Już uciekać myśli, aleć drudzy przyszli. Hej kolęda! kolęda!
Mówi mu staruszek: nie śpiewaj tak pięknie, bo się głosu twego Dzieciątko przelęknie. Lepiejże zagrajcie, Panu chwałę dajcie. Hej kolęda! kolęda!
Radosny refren zaprasza do uwielbienia narodzonego Syna Bożego. Opowieść o pasterzach wykorzystuje pogodny humor i obrazy wspólnego muzykowania.
Pastorałkę można śpiewać podczas rodzinnego spotkania, wybierając wcześniej zwrotki. Wyjaśnienie dawnych wyrażeń pomoże zachować żartobliwy ton bez utraty sensu wydarzenia, które jest powodem radości.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 117–118.


Komentarze