Gotuj osła Józefie, gotuj prędko, proszę
Gotuj osła Józefie, gotuj prędko, proszę,
Niech Syna w bezpieczny kraj Egiptu odniosę;
Wszakeśmy od anioła snem są przestrzeżeni,
Abyśmy z okrucieństwa byli wywiedzieni.
Oto już niewiniątka zły Herod morduje,
A na krew się Synaczka mojego gotuje.
Jedźmy jako najprędzej z kraju nieszczęsnego,
Żebyśmy uśli razu tyrana zdradnego.
Niechaj nieśmiertelny wyrok w niewinnym człowiecze
Do lat przynamniej pełnych jeszcze się odwlecze.
Nic to, chociaj w tej drodze zażyjem niewczasu;
Doczekam ja, Synu mój, drogi Mesjaszu,
Że Ciebie na oślicy królem przywitają,
Którzy Cię w Jeruzalem serdecznie czekają,
Teraz uchodź w cudzy kraj, jest to boskie zdanie,
Synaczku mój jedyny, anielskie kochanie.
Wyobrażona wypowiedź Maryi opisuje pilną potrzebę ucieczki z Dziecięciem do Egiptu. Troska o bezpieczeństwo Syna spotyka się z posłuszeństwem wobec otrzymanego ostrzeżenia.
Utwór należy czytać jako poetyckie rozwinięcie ewangelicznego wydarzenia. Może pomóc w modlitwie za rodziny zagrożone przemocą, uchodźców i ludzi szukających bezpiecznego domu.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 32–33.


Komentarze