Gdzieście, o zacni Królowie
„Gdzieście, o zacni Królowie,
Ziemscy obywatelowie,
Wiadomości tej dostali,
Iżeście tu przyjechali?
Czyli wam też anioł zjawił,
Że was tu nagle postawił
U nowego Królewica,
Niebieskich krain dziedzica?“
„Gwiazda drogę ukazała;
Która przed nami pałała
Aż do betleemskiej knieje,
Dodawając nam nadzieje;
I tu stanąwszy nad progiem,
Stawia nas przed samym Bogiem,
Z Panny czystej narodzonym;
Więc my sercem uniżonym,
Witając Króla i Pana,
Padajmy na swe kolana
I te dary oddawajmy,
Co najkosztowniejsze mamy.
A Ty, o święta Dziecina,
Nad którego świat nic nie ma
Ni milszego, ni droższego,
Przyjmi afektu naszego,
Szczerą przyjaźń i ochotę,
Moszcz, kadzidło, kruchy złote
I sam nas racz błogosławić
W Królestwie swoim postawić.“
Rozmowa z królami pyta o to, co skłoniło ich do drogi i przyniesienia darów. Spotkanie z Dziecięciem prowadzi do błogosławieństwa i pragnienia udziału w Jego królestwie.
Dialogowy układ dobrze sprawdza się w rodzinnym kolędowaniu. Warto zwrócić uwagę na przejście od ciekawości dotyczącej podróży do wspólnego pokłonu przed Jezusem.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 44–45.


Komentarze