Czym, czym, czym, czym ubogo leżysz
„Czym, czym, czym, czym ubogo leżysz,
Zbawicielu mój?“ „Aza tego nie wiesz,
Iżem ja na to spuścił się tu z nieba,
Widząc, że-ć pilno ratunku potrzeba?“
„Czym, czym, czym Panie nago leżysz?“
„A wżdy mnie prędko przyodziać nie bieżysz;
Patrzając na mnie Pana naguchnego,
Ucz się ubóstwa cierpieć powolnego“.
„Czym, czym, czym w stajni leżysz Panie?“
„Żebym owieczkę zgubną wziął na ramię,
Do swej owczarnie nędzną zaprowadził
I sprosne grzechy z niej razem wygładził“.
„Czym, czym, czym w żłobieś położony?“
„Żebyś był w niebo rychło wprowadzony
Z padołu płaczu i nędznego świata,
Zażywał ze mną złocistego lata,
Żebyś był w niebie królewiczem ,
U Ojca mego miłego dziedzicem.
Grzesznicy, czemu nie naśladujecie,
Którzy być w niebie u Boga pragniecie?“
„Z ochotą za Tobą pójdziemy,
Służyć Ci wiernie przyobiecujemy,
Tylko nas ratuj w naszym niedostatku
Na tym biednego już świata ostatku“.
Dialog z ubogo leżącym Zbawicielem stawia pytanie o sens Jego uniżenia. Odpowiedź kieruje uwagę ku miłości Boga i potrzebie pomocy człowiekowi doświadczającemu własnego ubóstwa.
Przy wspólnym wykonaniu można rozdzielić głosy rozmowy. Warto zachować spokojne tempo, aby pytania nie brzmiały wyłącznie jak element opowieści, lecz także jak osobista modlitwa.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 36–37.


Komentarze