Bogu dziękczynne głosy
Bogu dziękczynne głosy, wznośmy dziś pod niebiosy, że nam dał na świat Syna swojego, w Bóstwie Jemu równego, Boga prawdziwego.
Choć równy Ojcu w Bóstwie, rodzi się dziś w ubóstwie, pałac ma kącik lichej stajenki, za tron ręce Panienki, a służy wół i osioł.
O tajemnico święta! Rozumem niepojęta, żeby Bóg tak nie pomniał o sobie, dał się położyć w żłobie, na garści barłogu.
Lecz wiemy dobrze z wiary, Twoje Boże zamiary, przyjąłeś za nas grzesznych karanie, przyjm i podziękowanie od ludu Twojego.
Dziękczynne głosy wznoszą się ku Bogu za dar Jego Syna. Kolęda zestawia równość Chrystusa z Ojcem z ubóstwem narodzenia i wdzięcznością odkupionych ludzi.
Tekst dobrze nadaje się do spokojnego, wspólnego śpiewu. Warto zwrócić uwagę na przejście od opowieści betlejemskiej do osobistego podziękowania za miłość Zbawiciela.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 8.


Komentarze