Gdzieś Sybille
Powiedziały.
Napisały
Gdzieś Sybille,
Że te chwile
Nadejść miały,
Gdy z swej chwały
Bóg zstępuje
A przyjmuje
Ciało na się
W pewnym czasie.
Panna czysta
Jezu Chrysta
Nosić miała,
Co poznała
Dzisiejszego
Dnia świętego ,
Gdy nie w domie,
Lecz na słomie
Położony,
Uwiniony,
A w tej szopie
Etyopie
I wy, wschodni
Króle godni,
Pana znacie
I oddacie
Wasze dary
Na ofiary
I Bogowi
I Królowi.
Odnosicie,
Co życzycie
Mieć przy sobie
W takiej dobie
Cni mędrcowie,
Murzynowie!
Już się pełni,
Co subtelny
Dawid śpiewał
I zażywał,
Ze Betlejem
Przywilejem
Tym uczczone
I wsławione
Ludziom będzie
W świecie wszędzie;
Bo w nim oni
Z obcej strony
Oni królowie
I mędrcowie
Witać chcieli,
Gdy widzieli
Jasny promień
I wskok po niem
Królewica,
Gdzie stolica
Dawidowa
Jest gotowa,
Sceptrum jego
Już u Niego.
Przetoż oni
Z każdej strony
Są szczęśliwi,
Gdy te dziwy
Oczywiście
W Jezu Chryście
Oglądali,
Co żądali.
Niemniej i my,
Gdy widzimy
O tej dobie
Pana w żłobie,
Radość mamy
I witamy
Z miłą Matką,
Z Józwem tatką,
Prosząc, aby
Nasz wiek słaby
Poratował
I kierował
Do swej chwały
Jezus mały.
Sybille pojawiają się w pieśni jako dawny poetycki znak oczekiwania na niezwykłe narodzenie. Krótkie wersy prowadzą od zapowiedzi przyjścia Boga do prośby o opiekę małego Jezusa.
Przy czytaniu warto wyjaśnić ten literacki motyw, nie utożsamiając go z tekstem Ewangelii. Wyraźne pauzy pomagają zachować sens zdań rozdzielonych na bardzo krótkie linie.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 54–56.


Komentarze