Z głębi mojego serca głos wydany

Z głębi mojego serca głos wydany,
Woła o litość do Pana nad Pany.

Natęż słuch Panie! nachyl do mnie ucha
Na głos mój, który wydaje ma skrucha.

Jeśli uważać będziesz nieprawości:
Któż to wytrzyma Panie? któż bez złości?

Ja widząc, że Bóg Pan nasz jest łaskawy,
Chcę z serca, jego zachować ustawy.

Pańskiemu słowu ufa moja dusza,
Że grzech odpuści, gdy się serce skrusza.

Nadzieję w dobrym Panu mam: że raczy
Grzech mój odpuścić, gdy łzy me obaczy.

Izrael ufa od świtu do zmierzchu,
Źe mu Pan litość ześle z Niebios wierzchu;

Bo miłosierdziem słynie nasz Pan luby,
A nigdy nie chce Bóg grzesznika zguby.

Ma Bóg niezmierny skarb na okupienie,
Byle nas skruszył żal za przewinienie;

Że z grzechów wszystkich, choć wielkich i wielu,
Bóg cię odkupi, ufaj Izraelu.