Dobranoc, Głowo święta
Dobranoc Głowo święta Jezusa mojego,
Któraś była zraniona do mózgu samego:
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Włosy święte mocno potargane,
Które były najświętszą krwią zafarbowane:
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Szyjo święta w łańcuch uzbrojona,
Bądź po wszystkie wieczności mile pochwalona:
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Ręce święte na krzyż wyciągnione,
Jako strony na lutni gdy są wystrojone:
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Boku święty z którego płynęła
Krew najświętsza, by grzechy człowieka obmyła:
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Serce święte włócznią otworzone,
Bądź po wszystkie wieczności mile pozdrowione.
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Nogi święte na wylot przeszyte,
I tępemi gwoździami do krzyża przybite:
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Krzyżu święty z którego złożony
Jezus, i w prześcieradło białe uwiniony:
Dobranoc kwiecie różany!
Dobranoc Jezu kochany,
Dobranoc!
Dobranoc Grobie święty najświętszego Ciała,
Który Matka bolesna łzami oblewała:
Niech ci będzie cześć w wieczności,
Za twe męki, zelżywości,
Mój Jezu!
O czym opowiada pieśń?
Kolejne zwrotki zatrzymują uwagę przy ranach Chrystusa, a powracające pożegnanie nadaje pieśni spokojny, medytacyjny rytm.
Jak śpiewać tę wersję?
Zamieszczono dawną polską wersję tekstu. Śpiewaj bez pośpiechu, zostawiając pauzę między zwrotkami; przy dłuższej pieśni można wybrać strofy z zachowaniem ich kolejności.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski, „Śpiewnik kościelny”, 1838, s. 106, 107.
Komentarze