Ach mnie Matce boleściwej
n. Ach! mnie Matce boleściwej,
Pod krzyżem stojąc smutliwej,
Serce żałość przejmuje.
Serce żałość przejmuje.
m. O Matko! niechaj prawdziwie,
Patrząc na krzyż żałośliwie,
Płaczę z tobą rzewliwie.
n. Jużci już moje kochanie,
Gotuje się na skonanie,
Toć i ja z nim umieram!
m. Pragnę Matko pod krzyż z tobą,
Dzielić się z twoją osobą,
Śmiercią Syna twojego.
n. Zamknął słodką Jezus mowę,
W tym ku ziemi skłania głowę,
Już żegna Matkę swoją!
m. Maryja niech gorzką noszę
Śmierć, krzyż, rany jego, proszę,
Niech serdecznie rozważam.
Któryś cierpiał za nas rany,
Jezu Chryste
zmiłuj się nad nami!
Lament Maryi pod krzyżem przyjmuje formę dialogu z osobami uczestniczącymi w rozważaniu. Cierpienie Matki spotyka się z prośbą o udział w pamięci o męce Jezusa.
Przy wspólnym śpiewie można rozdzielić głosy zgodnie z dialogowym układem tekstu. Warto zachować skupienie i ciszę, aby wymiana wezwań nie przesłoniła modlitewnej treści.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 77–78.
Zdjęcie główne: Pietà — William-Adolphe Bouguereau
Komentarze