W krzyżu cierpienie
W krzyżu cierpienie,
w krzyżu zbawienie,
w krzyżu miłości nauka.
Kto Ciebie, Boże, raz pojąć może,
ten nic nie pragnie ni szuka.
W krzyżu osłoda,
w krzyżu ochłoda
dla duszy smutkiem znękanej;
kto krzyż odgadnie, ten nie upadnie
w boleści sercu zadanej.
Kiedy cierpienie,
kiedy zwątpienie
zada bolesne ci rany,
gdy cios się zbliża, pospiesz do krzyża,
w nim nam ratunek jest dany.
Gdy twoje serce
jest w poniewierce,
wielu cię ludzi zawiodło,
sam nie rozpaczaj, módl się, przebaczaj,
krzyż niech ci służy za godło.
Gdy wśród żywota
biedna sierota
stoi od ludzi wzgardzona;
krzyż będzie światem, ojcem i bratem,
gdy go przytulisz do łona.
Gdy rozpacz w łonie,
serce ci tnie,
łzami zalane powieki,
ukrzyżowany Pan twój nad pany
od ciebie jest niedaleki.
U Twego krzyża
dusza się zniża,
spójrz, Panie, na nią łaskawie;
mój Zbawicielu, Odkupicielu,
daj odpocznienie w swej sławie!
O czym opowiada pieśń?
Powracający obraz krzyża wskazuje na Chrystusa obecnego przy cierpiącym człowieku. Pieśń nie zachęca do szukania bólu, lecz do odnajdywania oparcia w miłości Boga wtedy, gdy przychodzą trudności.
Jak śpiewać tę wersję?
Śpiewaj spokojnie, pozwalając wybrzmieć krótkim początkowym wersom każdej zwrotki. Zamieszczono pełny tekst wersji wskazanej w źródle; układ może różnić się od skrótu śpiewanego w parafii.
Źródło tekstu: Karol Antoniewicz, „W krzyżu cierpienie”. Wersja tekstu: „Śpiewnik Ewangelicki”, Wydawnictwo Augustana, Bielsko-Biała 2002, s. 244–245, pieśń 167. Sam tekst w domenie publicznej; bez opracowania muzycznego.
Komentarze