O! Maryja Matko Boga
O! Maryja Matko Boga,
Tyś nadzieja moja droga;
Przed twym Tronem nizko padam,
Hołd powinny tobie składam.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Sług twych wiernych usta głoszą,
Serca się nasze unoszą,
Gdy cię Matką być uznają,
Bo wszystko przez ciebie mają.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Jam jest grzesznik wielce srogi,
A w łaskę boską ubogi,
Twych darów otwórz skarbnicę,
Niechaj się nimi nasycę.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Tyś jest Matką, więc ci składam:
Ciało, zmysły i czym władam;
Przyjmij serce w podarunku,
A pociesz mnie w mym frasunku.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Obłąkany Syn nie zginie,
Ni szczęścia swojego minie,
Gdy tylko do swego łona,
Przyjmie go twoja obrona.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Choćby Matka dzieciom miła,
Z pamięci ich wypuściła,
Ty wspierasz nasz niedostatek,
Przewyższasz miłość wszech matek.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Zamień w radość i mój smutek,
Daj już prośbie mojej skutek:
Bo póki się nie rozkruszę
W proch, od nóg twych się nie ruszę.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Gdy termin życia nadcjdzie,
A śmierć się już zbliżać będzie,
W ten czas miej o mnie staranie,
Oddal odemnie lękanie.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Gdy na mnie uderzą mdłości,
Straszne śmiertelne słabości,
Ratuj mnie w takim momencie,
Trwogi ostatniej odmęcie.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Gdy zaś zawrę me powieki,
Na niepoliczone wieki,
Otwórz mi niebieskie wrota,
Do szczęśliwego żywota.
O! Maryja błagaj Syna,
Grzesznych nadziejo jedyna.
Osobiste wyznanie nadziei prowadzi do powracającej prośby, aby Maryja wstawiała się u Syna. Pieśń łączy uznanie własnej grzeszności z ufnością w możliwość powrotu do Boga.
Refren warto potraktować jako wspólne błaganie po każdej zwrotce. W modlitwie indywidualnej można zatrzymać się przy obrazie otwartego macierzyńskiego serca i nazwać własną potrzebę pojednania.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 218–220.


Komentarze