1Wspomnij Panie! co się nam przydało, wejrzyj a obacz zelżywość naszę.
2Dziedzictwo nasze obróciło się do cudzych, domy nasze do obcych.
3Sierotami zostaliśmy bez ojca, matki nasze jako wdowy.
4Wodę nasze piliśmy za pieniądze, drwa nasze za pieniądze kupowaliśmy.
5Za szyje nasze gnano nas, spracowanym nie dano odpoczynku.
6Egiptowi daliśmy rękę i Assyryanom, żebyśmy się najedli chleba.
7Ojcowie nasi zgrzeszyli, a niemasz ich, a myśmy nieprawości ich nosili.
8Niewolnicy panowali nad nami, nie był, ktoby z rąk ich wykupił.
9W duszach naszych przynosiliśmy sobie chleba przed mieczem w puszczy.
10Skóra nasza jako piec wygorzała od gwałtu głodu.
11Niewiasty na Syon poniżyli, i panny w mieściech Judzkich.
12Książęta ręką są powieszane, nie wstydzili się oblicza starców.
13Młodzieńców na psotę używali, a pacholęta pode drwy legli.
14Starcy z bram ustali, młodzieńcy z tańca śpiewających.
15Ustało wesele serca naszego, odmienił się w żałobę taniec nasz.
16Spadł wieniec głowy naszéj, biada nam, żeśmy zgrzeszyli!
17Dlatego stało się smętne serce nasze, dlatego zaćmiły się oczy nasze.
18Dla góry Syon, że zginęła, liszki chodziły po niéj.
19A ty Panie! na wieki trwać będziesz, stolica twoja do narodu i narodu.
20Czemu nas na wieki zapominasz? opuszczasz nas na długość dni?
21Nawróć nas, Panie! ku sobie, a nawrócimy się, odnów dni nasze jako z pierwu.
22Ale odrzucając odrzuciłeś nas, rozgniewałeś się na nas bardzo.
Komentarze