Powiedzże mi Dziecino
Powiedzże mi Dziecino, Jezuniu maleńki, co Ty robisz pod strzechą ubogiej stajenki? Któż Cię może wielki Boże, poznać w dziwnej Twej pokorze na rączkach Mateńki!
Powiedzże mi Dziecino, Aniołeczku złoty, czemu cierpisz i płaczesz pośród zimnej groty? Czyliż Panie Twoje łkanie, nie ustanie na śpiewanie i nasze pieszczoty!?
Powiedzże mi Dziecino, śliczna niepojęta, czym utulić od płaczu cudne Twe oczęta? „Luli-luli“ Matka tuli, już nie płacze przy Matuli, Dziecineczka święta.
Nie płaczże już Dziecino, w tej lichej pościeli. Wyśpiewują dziś Tobie ludzie i Anieli, pieśń „Gloria” wciąż się wzbija, „Wiwat Jezus i Maryja!”, śpiewają weseli.
Pytania skierowane do Dziecięcia wyrażają zdumienie Jego obecnością w ubogiej stajence. Rozmowa prowadzi do rozpoznania Jezusa pośród śpiewu aniołów i radości Maryi.
Kolędę można śpiewać w rodzinnym gronie, zachowując jej pytający, serdeczny ton. Warto pamiętać, że poetycka rozmowa służy rozważaniu tajemnicy narodzenia, a nie odtwarzaniu dosłownych wypowiedzi.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 71–72.


Komentarze