Kazał ci mi ktoś
Kazał ci mi ktoś,
Powiedzia wszy coś,
A ja mniemał, że to z nieba
jest anielski głos.
Do Betlejem bież,
Drogę dobrze wiesz,
A tam w stajni Dzieciąteczko
maluchne najdziesz.
Pastuszek się zląkł,
Kij mu wypadł z rąk,
Na obłokach siła widząc
promienistych prąg.
Dziwuje się sam,
Coby to za Pan
W stajni z bydłem tak ubogo
narodził się tam.
I pobieżał wskok,
Słysząc ten wyrok,
Poznał, że to dziecię małe
jest prawdziwy Bóg;
Bo widział, że wół
Z osłem Go poczuł,
Gdy schylili przy jasłeczkach
kolana na dół.
Zbawicielu mój!
Dzisia służka Twój
Wita Ciebie, a ty afekt
serca upatruj.
A mając go zac ,
Do Siebie wziąć racz,
A choć z łotrem na prawicy
W królestwie posadź.
Narrator słyszy niezwykłą wiadomość i zostaje zaproszony do Betlejem. Barwna relacja prowadzi od zdumienia ku prośbie, by narodzony Chrystus przyjął człowieka do swojego królestwa.
Przy śpiewie warto zachować opowiadaniowy rytm i wyraźne pauzy. Poetycki język pastorałki można wyjaśnić najmłodszym, oddzielając humor sceny od jej modlitewnego zakończenia.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 58–59.


Komentarze